Gratis wijzer bloedverlies bij zwangerschap

Wanneer je direct belt

De reden achter die eerste drie is niet alleen de miskraam zelf, maar de mogelijkheid van een buitenbaarmoederlijke zwangerschap: een innesteling buiten de baarmoeder, meestal in een eileider. Die kans is klein, maar verhoogd na een eileiderontsteking, een operatie aan de eileiders of een vruchtbaarheidsbehandeling.

Waarom het lang niet altijd een miskraam is

Bloedverlies vroeg in de zwangerschap heet «dreigende miskraam», maar dat woord belooft meer onheil dan de cijfers rechtvaardigen: in ongeveer de helft van de gevallen volgt er geen miskraam.

De andere verklaringen zijn er gewoon:

• Een innestelingsbloeding — het vruchtje groeit in de baarmoederwand in, waarbij wat cellen kapotgaan.
• Een poliep of ontsteking van de baarmoedermond, die makkelijk bloedt, bijvoorbeeld na gemeenschap.
• Een soa, zoals chlamydia. Deze oorzaken hebben geen invloed op de zwangerschap.
• Een buitenbaarmoederlijke zwangerschap — zeldzaam, maar de reden dat pijn en duizeligheid zwaar wegen.

Wat onderzoek wel en niet kan

Drie dingen zijn nuttig om te weten voordat je gaat zoeken naar zekerheid:

• Een echo kan vanaf zes weken zwangerschap laten zien of het vruchtje nog leeft. Daarvóór valt er weinig te zien en kun je afwachten.
• Een zwangerschapstest zegt niets over of het vruchtje nog leeft: door het zwangerschapshormoon kan die nog weken na het afstoten onterecht positief blijven.
• Lichamelijk onderzoek voorspelt geen miskraam. Het kan wel nodig zijn om in te schatten of er sprake is van een buitenbaarmoederlijke zwangerschap.

Houdt het bloedverlies aan, dan is na ongeveer een week contact met je verloskundige of huisarts het gebruikelijke moment — ook als het rustig verloopt.

Wat je niet hebt veroorzaakt

Dit staat in vrijwel elke folder, en het verdient herhaling omdat mensen er anders zelf naar zoeken: een miskraam ontstaat niet door lichamelijke inspanning, sporten, fietsen of werken — en ook niet door seks.

En andersom: een miskraam is niet tegen te houden. Niet met medicijnen en ook niet met bedrust. De oorzaak van een vroege miskraam is meestal een aanlegstoornis: het vruchtje is niet goed aangelegd, stopt met groeien en wordt afgestoten.

Een ziekenhuisfolder formuleert het zo bondig dat het hier letterlijk kan: schuldgevoelens zijn bijna nooit terecht.

Als het toch een miskraam is

Meestal komt een miskraam binnen enkele dagen na het eerste bloedverlies op gang, soms pas na weken. Er ontstaat geleidelijk krampende pijn en het bloedverlies neemt toe. Verloopt het normaal, dan verdwijnt de pijn vrijwel direct daarna en vermindert het bloedverlies snel, tot het lijkt op de laatste dagen van een menstruatie.

Daarna is er een keuze tussen afwachten en behandeling. Over afwachten zijn de folders geruststellend en concreet: het kan medisch geen kwaad en heeft geen gevolgen voor een volgende zwangerschap, geadviseerd wordt tot maximaal zes weken af te wachten, en ongeveer de helft krijgt de miskraam binnen twee weken. Wel kan afwachten emotioneel zwaar zijn — en dat weegt in de keuze net zo goed mee.

Tot slot iets dat veel vrouwen niet verwachten: een eerste miskraam is geen reden voor onderzoek. Pas na twee miskramen kan onderzoek naar de chromosomen van jou en je partner plaatsvinden. Zie ook zwangerschapsduur.